توسکا - داستان کوتاه

كاشان

zendegi-va-man — Tue, 22 Sep 2009 17:37:18 GMT

نشستم توی ماشین و دارم تند تند شماره رو با اون آخرین رمق گوشی ام می گیرم و هی اون وسط ها این گوشی بدبخت پیغام می ده : باطری ضعیفه .

گمونم دو بار دیگه بهش فشار بیارم دهنش رو وا کنه و یه چیزای دیگه تحویلم بده . گوشی هم گوشی های قدیم ها . اعصاب ندارن اینا که .

خلاصه یکی نبود بهم بگه بیکار بودی ۳۰شهریور تصمیم بگیری یه سفر دو روزه بری کاشان ؟!!!!

حالا خیال می کنین قبلا رفته بودیم کاشان ؟ نه . فقط شب قبل از سی ام . یعنی همون شب عید فطر یه سر رفتم اینترنت و ادرس جاهای دیدنی کاشان رو در آوردم . حدودا ۱۲۰ تا جای دیدنی داشت . با خودم کفتم . یه بیست سی تایی اش رو هم اگه بریم خوبه دیگه .

عجب خجسته ای بودم انگار نه / عوارض اون خواب نما کذردن راه به راه مدیر جانهاست دیگه .

حالا کارم با گوشی چی بود ؟

خوب معلومه دیگه . همون کار یه بچه ی تنبل توی شب امتحان .

۳۱ شهریور روز کلاس بندی اولها بود که به سلامتی با نازنین بانو توی اتوبن کاشان - تاهران بودیم . اونم پاسی از شب . و من داشتم به معاونش زنگ می زدم که فردا هوای این عتیقه ی ما را داشته باشد . به حرمت همون نان و نمکی که نخوردیم اما خون دلهایی که به واسطه ی آشنایی با مادر این عتیقه جان داشت .

و پشت بندش به مدیر مدرسه ی خودمان زنگ بزنم و اطلاع رسانی کنیم که دو روز آخر رو برامون خالی کنه . که ریش همکارش که یه کم کارد و پنیرند با هم ٬ پیش همکار دیگرشان گرو نماند .

و به مدرسه ی جدید که بفهمانم من فردا با تاخیر شرف حضور خواهم یافت .

و همسر محترم در حالی که پا بر پدال گاز و دنده هوایی در حال پروازند ٬ گهگاه احوال پروژه های در دست اقدام را می گیرند : به خانم .... هم زنگ زدی ؟

- اوه ! نه . داشت یادم می رفت . به اینم باید زنگ می زدم .

خلاص ما به صورت فشرده به تعطیلات بد از ماه رمضان و قبل از مهر هم رفتیم .

و قضایش را در آخرین ثانیه های به جا مانده بر جای آوردیم . مجبور بوده ایم آیا ؟؟؟؟؟؟؟؟

کاشان حرف نداره .

قرار گذاشتیم یه بار توی اردیبهشت ماه بریم اونجا .

وای که چه مردمی داره . چه شهر قشنگیه . همه چیزش بوی آداب و رسوم ایرانی کهن رو داره . حتی خونه هاش که جدید ساختند باز هم معماری سنتی دارند . و جالب اینه که معماری کاشان درون گراست . یعنی توی ساختمونهاشون فوق العاده قشنگتر از بیرونشه . ما نتونستیم از خانه های تاریخی بازدید کنیم . یعنی وقت نشد . اما بمونه بای دفعه ی بعد .

عيد فطر

zendegi-va-man — Sun, 20 Sep 2009 17:28:18 GMT

خوب . امروز عید فطر هستش .

عید همه تون مبارک .

اولیسن سوالی که امروز به ذهن آدم می رسه اینه : ناهار چی بخوریم ؟

البته یه سوال از اون هم اساسی تر وجود داره . و اونم اینه که ناهار چی درست کنم ؟

و همیشه یه راه حل خوب پیدا می شه اگه تلفن زنگ بخوره و اون ور خط بابا بگه : ناهار پاشین بیاین اینجا . داداشات هم می یان . اصولا این جور جمع های خانوادگی رو دوست دارم به شدددددت . به خصوص اون صحنه هاییش رو که دو تا از زن داداشام به طرز بسیار ماهرانه ای تیگه های ناب بار به می کنن ٬ و داشته هاشون رو که هر کدوم در زمینه ای خاص واقعا فوق العاده اند به رخ هم می کشن .

واااای ! چه شود اگه یه روز به رگ غیرت هر کدومشون بر بخوره و بخوان توانمندی اون یکی رو از آن خودشون کنن . و مثلا در زمینه ی تخصص جاری رقیب ٬ فوق تخصص بگیرن . اون وقت بی برو برگرد خانواده ی ما صاحب سر ترین عروس های این کره ی خاکی خواهد شد .

رفتن به علامه جعفري

zendegi-va-man — Sat, 19 Sep 2009 17:08:18 GMT

برای امروز کلی برنامه داشتم . خیلی خوشحال بودم . چون بالاخره تونسته بودم کسی رو پیدا کنم که بیاد همه ی وسایل های اضافی توی زیر زمین خونه رو ببره .

مدتها بود راحت شدن از شر این همه آت و اشغال برام شده بود یه رویا . و حتی نمی دونستم به کجا باید نگ بزنم . اما وقتی قرار شد یکی برای بردن اونا ساعت ۹ صبح بیاد ٬ انگار دنیا رو داده باشن بهم .

همین طور لحظه شماری می کردم برای اومدنش .ساعت ۹ که شد ٬ درست سر ساعت اومد . یک ساعت و نیم تمکام داشتم وسایل ها رو می آوردم توی حیاط تا ببره . کتابها رو هم جدا کرده بودم که همه شونو - که از اون کتابای عالی بودن - هدیه کنم به کتابخونه ی مدرسه مون . این طوری به جای خاک خوردن ٬ دست به دست می شدن و همه ازشون استفاده می کردن .

چند بار دستام با وسایل تیز بریده شدن اما حتی فرصت چسبوندن یه چسب زخم رو هم نداشتم .بیچاره دستام انگار فهمیده بودن که وقت این سوسول بازی ها رو ندارم خودشن خونشون بند می اومد . توی این گیر و دار بودم که زنگ تلفن به صدا در اومد : خانم «س» ! عزیزم ! من .... هستم .

مدیر مدرسه ای بود که خانم «ظ» سفارشش رو کرده بود .

توی اون گیر و دار سعی کردم بفهمم چی داره می گه : امروزجلسه ی دبیران داریم . می تونی تا ۱۱ خودت رو برسونی ؟

هَ ؟!!

مگه من جزء كادر شمام ؟ ( اينو از دل گذروندم . بزارين به حساب يه نيت) و اميدوارم كمبود جملات رو در اون شرايط منگ و ملنگ زدنم در نقش يه عمله ٬ ببخشاييد .

خلاصه با كلي بدبختي دو ثانيه وقت گرفتم تا وسايل رو روونه كنم و خودمو برسونم اونجا .

وقتي رسيدم مدرسه ٬ يه چيزيش خيلي برام جالب بود . برخورد فوق العاده دوستانه ي مديرش كه تا به حال نديده بودمش . وقتي برنامه رو خواست از معاون بگيره و بده به من ٬ رو به معاون كرد و گفت : خانم «س» ايشون هستن ها .

و حرف معاون منو همون طوري مبهوت نگه داشت اونجا : واي پس خانم «س» شمايين ؟ خيلي تعريفتون رو شنيده بودم .

ياد مدير جان سابق ٬ خانم «ظ» افتادم که روزی شونصد بار قربون صدقه مون می رفت . یادمه به خنده به دوستام می گفتم : حس تعریف شنیدنم رو این خانم «ظ» به شدت ارضا می کنه .

برای همین بود که با اون همه ریختن کار روی سرمون ٬ براش از جون مایه می زاشتیم .

داشتم فرم رو از معاون می گرفتم که مدیر مدرسه در معرفی ام به یه همکار با سابقه گفت : اینم خانم «س» کوچولوی ما که امسال افتخار داریم در خدمتش باشیم .

جانم ؟!!!!

این چی گفته بید ؟

به زور تونستم جلوی خنده ام رو بگیرم . کوچولو دیگه چه صیغه ای بود ؟

داشتم از پله ها می اومدم پایین با این نیت که به محض رسیدن به خونه یه پارچ آب یخ خالی کنم روی سرم تا دیگه این دفعه رو اساسی از خواب پا شم . چه معنی داره از جمعه تا به حال هنوز از خئاب بلند نشده باشم ؟

زنگ زدن ظهيري

zendegi-va-man — Fri, 18 Sep 2009 16:49:18 GMT

گمونم امسال یه تصمیمایی گرفته بودم . می خواستم اگه خدا قسمت کرد ٬ بشینم و مثل یه بچه ی آدم درس بخونم .

هنوز مست خواب و بیداری بودم که با صدای زنگ تلفن از جا پریدم . شانس هم ندارم که صدام مثل این خواب الوده ها باشه تا اونی که پای تلفنه ذوق مرگ نشه از حدس زدن این که احتمالا ساعتهاست بیدارم .

هنوز منگ و ملنگ اون از خواب پریدن ناگهانی بودم که صدای اون ور خط منو انگار وصل کرده باشه به برق ۱۲۰۰ ولت . که با تعجب گفتم : خانم «ظ» شمایید ؟!!!

مدیر جان سابقمان که نتونسته بود شادمانی اش رو از اینکه هنوز شنیدن صداش لرزه بر اندذام جهانیان می اندازه ٬ اوه نه ٬ اشتباه گفتم ٬ اثبات می کنه که فراموش نشده ٬ شروع کرد به احوالپرسی و زنده کردن یاد ایام گذشته .

و من که هنوز خواب بودم و بیدار ٬ داشتم توی وقایع دو سال پیش ٬ عصر پالئوزوئیک - دوران معاونتش - دنبال دسته گلی می گشتم که خفن به اب داده باشم و پس لرزه هاش الان در حسرت گرفتن گریبان مبارکمون باشه ٬ سر تا پا گوش شدم ببینم چی باعث شده ٬ مدیر جان یاد من - به عنوان یک فسیل مانده در یخ - بیافته .

که مدیر جان انتظار ما رو به طرفه العینی پاسخ فرموده و به سمع حضورمان رساندند که : می دونی سارا جان ! مدیر مدرسه ی فلان برای درس ریاضی اش دنبال یه معلم خوب می گرده . و به من که رو انداخت ٬ من تو رو معرفی کردم .

نفهمیدم چی گفت و چی شنیدم که آخرش به این جمله ختم شد : روی منو که زمین نمی اندازی ؟ جوابت مثبته که باهاشون هماهنگ کنم ؟

گوشی رو که گذاشتم هنوز هنگ بودم از اینکه : این که گفته بید یعنی چه ؟

مبلغ پیشنهادی مدیر اون مدرسه بابت تدریس هر ساعت نه تنها از غیر انتفاعی ها بیشتر بود که از ساعت اضافه کار دولتی هم بیشتر بود . تازه قرار بود اونا برنامه شونو با روزای کاری من هماهنگ کنند . و اینکه من دنبال کار نرفته بودم .مدیری که تقریبا همه اونو به درایت می شناختند تعریف من رو پیش اونا کرده بود . تازه می گفت روی منو زمین نیاندازی ها !!!!!

این دیگه واقعا یه کم ورای یک صحنه ی رویایی در عصر تدریس بود !

بریم یه آبی به سر و رومون بزنیم بلکه خواب از سرمون بپره و باور کنیم که خواب نما نشده ایم !!!!

خدایا !

عاقبت ما رو به خیر کن که توهم مهر بدجوری گرفتتمون !!

روش مناسب ، محل مناسب

zendegi-va-man — Tue, 15 Sep 2009 08:21:18 GMT

يكي از نمايندگان فروش شركت كوكاكولا، مايوس و نا اميد از خاورميانه بازگشت. دوستي از او پرسيد: «چرا در كشورهاي عربي موفق نشدي؟»

او جواب داد: «هنگامي كه من به آنجا رسيدم مطمئن بودم كه مي توانم موفق شوم و فروش خوبي داشته باشم. اما مشكلي كه داشتم اين بود كه من عربي نمي دانستم. لذا تصميم گرفتم كه پيام خود را از طريق پوستر به آنها انتقال دهم. بنابراين سه پوستر زير را طراحي كردم:

پوستر اول مردي را نشان مي داد كه خسته و كوفته در بيان بيهوش افتاده بود.

پوستر دوم مردي كه در حال نوشيدن كوكا كولا بود را نشان مي داد.

پوستر سوم مردي بسيار سرحال و شاداب را نشان مي داد.

پوستر ها را در همه جا چسباندم.»

دوستش از او پرسيد: «آيا اين روش به كار آمد؟»

او جواب داد: «متاسفانه من نمي دانستم عربها از راست به چپ مي خوانند و لذا آنها ابتدا تصوير سوم، سپس دوم و بعد اول را ديدند.»

دوست من ! تفاوت شرايط ٬ ممكنه الگوهاي متفاوتي رو طلب كنه .

يه نگاه به تاريخ برگه انداخت و سرشو دزدكي آورد بالا و با يه چشمك ، درست مثل گربه ي شرك ، گفت : نمي دونم چرا تا به حال نيومده .

و وقتي لبخند منتظر منو ديد با همون خنده ي هميشگي گفت : آها . يعني الان تا كار ت درست نشه از اينجا نمي ري ديگه ؟

مداركم رو كه اونجا بايگاني بود داد دستم كه برم اتاق بقلي و بدم سرهنگ شون ببينه . تعريف اين سرهنگه رو خيلي شنيده بودم . از اون خفن هاي روزگار بود . قد بلند و هيكلي . فوق العاده با جذبه كه هميشه يه بليز آستين كوتاه مي پوشيد . و هر چقدر كه به ظاهرش مي شد نمره ي بيست داد ، حد اخلاقش به سمت منفي بي نهايت ميل مي كرد .

منم كه آخر شجاعت و بلاهت در مقابل آدماي عصبي !!! در حالي كه دست و پام مي لرزيد آروم رفتم توي اتاقش . دور و برش پر از پرونده بود . و داشت كار خانمي رو انجام مي داد كه خانم آخوندي قبل از من فرستاده بود اونجا .

همين طور كنار در و پشت به ديوار وايساده بودم كه صداي داد و فرياد جووني كه داشت با خانم آخوندي دعوا مي كرد از بيرون شنيده شد .

جوونه يه پسر حدوداً بيست ساله ي فشن بود كه داشت براي خانم آخوندي شاخ و شونه مي كشيد و كم مونده بود همه جا رو به هم بريزه : به چه حقي از من امتحان نمي گيره . اين افسره فكر كرده كيه ؟! من مي خوام مافوقش رو ببينم ....

و همين طور عربده كشون پاشو گذاشت توي همون اتاقي كه سرهنگ داشت كارش رو انجام مي داد .

وارد كه شد با عصبانيت گفت : سلام جناب سرهنگ .

سرهنگ كه سرش رو بلند هم نكرده بود بدون احساس و با صداي بم ولي آْهسته گفت : سلام .

جوونه كه جواب سلامش رو شنيده بود و يه كم شير شده بود گفت : اينا به چه حقي از من امتحان نمي گيرن ؟ من مداركم رو بردم پيش اون افسر ، ولي گفت امروز ديگه ساعت امتحان تموم شده . ساعت 11 مياد ساعت 12 هم مي خواد بره . من مي خوام بدونم مافوق اون آقا كيه ؟

مي دونستم داره اغراق مي كنه چون افسر امتحان ، ساعت 7 اومده بود و اون ساعتي كه جوون داشت حرف مي زد ، ساعت 2 بود .

سرهنگ با شنيدن حرفاي جوون ، دست از نوشتن برداشت و سرش رو بلند كرد و با صدايي كه به عمرم بلند تر از اون نشنيده بودم ، داد زد : به تو چه ربطي داره كه اون چه ساعتي مياد و چه ساعتي مي ره ؟ تو چي كاره اي كه بخواي با مافوق اون حرف بزني . دو زار قيافه اش نمي ارزه ، داره واسه ما تعيين تكليف مي كنه . تو اصلا غلط كردي پات رو گذاشتي توي اتاق . و .... و ... ( به دليل معذوريات اخلاقي از به كار بردن الفاظ سرهنگ دامت بركاته خودداري مي كنيم ولي خفن شست و گذاشتتش كنار )

داد و بيداد سرهنگ همانا و موش شدن اون جوون دلاور همان . با اينكه از داد و بيداد هاي سرهنگ عزيز به شدت ترسيده بودم و با شنيدن حرفاش قلبم اومده بود توي دهنم ، اما خوشحال شده بود كه كسي بدتر از اون جوون ، تونسته بود جواب بي ادبي هاش رو بده .

دو تا پا كه داشت . دو تا ديگه هم قرض گرفت و پا گذاشت به فرار . و يواشكي رفت سمت خانم آخوندي .

خانم آخوندي كه معلوم بود داره با دمش گردو مي شكنه ، اومد توي اتاق پيش سرهنگ .

سرهنگ خيلي آروم ماجرا رو ازش پرسيد و چون اون جوون پر رو رو به سزاي اعمالش رسونده بود خيلي يواش به خانم آخوندي گفت : مداركش رو بفرست بره امتحان بده .

خانم آخوندي كه رفت بيرون ، سرهنگ كه تازه متوجه ي حضور من شده بود با لحن كاملا متفاوتي گفت : سلام .

و با يه لبخند ادامه داد : بفرماييد ! امرتون .

من كه هنوز از شنيدن صداي سرهنگ دست و پام مي لرزيد ، آروم روفتم جلو و پوشه رو گذاشتم روي ميز و در مورد مشكل گواهي نامه ام براش توضيح دادم .

نگاه كه به مدارك كرد گفت : مشكلي نداره . احتمالاً به خاطر كم شدن ساعات اداري توي ماه رمضون بوده . يه كم ديگه صبر كن .

بعد با ديدن مدرك تحصيلي ، پرسيد : شاغليد ؟

واكنش سرهنگ بعد از شنيدن عنوان شغل من ، خيلي جالب بود .كه تا به حال توي اين چند سال سابقه ي كاري ام نديده بودم . سرهنگي كه اون طور سر اون جوون داد زده بود كه در و ديوار ساختمون هنوز مي لرزيد ، با فهميدن شغلم ، بعد از توضيح كامل در مورد مشكل ، و گفتن اين جمله كه :« شما و همكاراتون حق زيادي گردن جامعه داريد » ، بلند شد و با احترام پوشه رو داد دستم و در حالي كه داشت همچنان در مورد روش پي گيري برام توضيح مي داد تا دم در اتاق بدرقه ام كرد .

از اتاق كه اومدم بيرون يه چيزي همچنان توي ذهنم بود . نمي دونم درسته يا نه . اما ... واقعا اگه چهار تا از اين پس گردني هاي تربيتي رو صنف ما ، مماس بر گردنهاي فراخ امسال اون جوون ترسيم مي نمود ، الان لازم بود چنين صحنه هايي رو ، اونم به كرات در سطح جامعه شاهد باشيم ؟ روانشناسي محبت ، آيا نسخه ي جامعيه كه آ.پ ، فقط روي اون تاكيد مي كنه و دست همه رو توي استفاده از ما سواي اين مي بنده ؟

بزارین این دعای قبل از خواب رو هم بنویسم . آدمیه دیگه . چه می دونه بعد از خواب دوباره بیدار شه یا نه . کار هم از محکم کاری عیب نمی کنه .

مي خواهم بخوابم .

خدايا مرا ببخش!

و اگر در خواب مردم

تمام اسباب بازي هايم را بشكن ،

تا بچه ي ديگري از آنها استفاده نكند !

آمين ! «شل سیلور استاین»

تاب

zendegi-va-man — Mon, 14 Sep 2009 09:13:18 GMT

مادربزرگ تاب را فرستاد .

خدا نسيم را .

تكان دادن تاب هم با خودم .

حالا درخت را چه كسي مي آورد ؟!

صبح که خواستم از خونه برم بیرون دیدمش که طبق معمول کنار ماشینش ایستاده بود . ماجرایی داشت این ماشین شیک آلبالویی اش . از وقتی که خریده بودتش ، نتونسته بود ببردش توي پاركينگ . چون يا مي ترسيد به در شيك پاركينگشون آسيب بزنه . يا ماشين خوشكل آلبالويي اش تبديل بشه به آلبالو خشكه .

چه كار داشتم تضعيف روحيه اش كنم ، اول صبحي . براي همين به يه سلام و احوالپرسي سلاده اكتفا كردم : بازم نتونستين ببرينش توي خونه ، اين عروس خانمتون رو ؟!!

سرخ و سفيد شد و گفت : گفتم هواي تازه واسه اش خوبه !!!

ظهر كه برمي گشتم ، داشت با بچه ها كل كل مي كرد. بچه ها ، ديگه براشون شده بود سوژه . جمع مي شدن دور ماشينش . و براي به نابودي كشوندن ماشين و صد البته هستي همسايه ي كم رو و خجالتي مون نقشه مي كشيدن .

البته بايد بهشون حق مي داديم . چون من هم بدم نمي اومد بفهمم اين دزدگير آخرين سيستم آلبالو خوشگله چند تا ريتم داره بالاخره . آخه با هر انگولكي يه صدا ازش در مي اومد . كليد رو انداختم توي قفل در ، كه صداي يكي از بچه ها منو به سمت گوينده ي صدا جلب كرد « من كه دست نزدم . من فقط خواستم كه ....»

هنوز حرفش تموم نشده بود كه همسايه ي صبور ما ، كه گويي ديگه به همان جايي اش رسيده بود كه اصولا موقع قاطي كردن ، بهانه ي همه ي نبايد هاي نگفتني مي شه ، لب باز كرد و در حالي كه بين انتخاب دو جمله ي « تو بی خود کردی » و « تو غلط کردی » مردد مونده بود ، با صداي بسيار رسايي فرمود : « تو غـــــــــــــــــــلوط كردي »

بچه ها كه از جديتش ترسيده بودن پا گذاشتن به فرار . و من كه سعي مي كردم با خنديدنم باعث نشم احساس ضايع شدن كنه در رو باز كردم و رفتم تو .

غروب كه داشتم از سوپر ماركت سر كوچه خريد مي كردم ، ديدمش كه اومد توي سوپري . حرف تو حرف كه شد گفتم : خيلي عصباني شده بودين ها .

سرش رو به آرومي تكون داد و گفت : آخه اعصاب واسه آدم نمي زارن كه . هي به ماشين دست مي زنن صداشو در ميارن .

گفتم : خوب دزدگيرش رو غير فعال كنين . مثل بقيه . كوچه كه نگهبان محله داره .

خواست همه چيز رو توجيه كنه كه گفت : ولي ! داد زدنم خوب موثر واقع شد ها . مي بيني كه از سر ظهر تا حالا اصلا كسي دور و بر ماشين پيداش نشد .

ديدم بد جوري اون حس قشنگ غرور ملي اش گل انداخته ، خواستم يه جورايي در تقويتش نقش داشته باشم از طرفي ، از خدا كه پنهون نيست ،بر جهانيان هم پوشيده نباشه كه ، از خصلت انساني هم به دور بود كه بدايع و ظرافت هاي گفتاري همسايه جان رو ناديده بگيرم . و به روش نيارم . براي همين خيلي بي خيال گفتم : من كه فكر مي كنم نبود بچه ها دور و بر ماشينتون يه علت ديگه اي داشته باشه .

كنجكاوانه نگام كرد و گفت : چي ؟

خريدام رو كرده بودم و داشتم از در سوپر ماركت مي اومدم بيرون كه گفتم : بچه ها بيرون نيومدن چون بدون شك ، ياور هر چي ديكشنري و لغت نامه و فرهنگ لغت رو استاد كردن تا به حال . تا بفهمن اون چيزي كه سر ظهر بهشون گفتين ، يعني چي . زياد سخت نگير . خيالشون از بابت درك معاني كه راحت بشه ، دوباره دور عروس خانمتون جمع مي شن .

پ.ن: به گمونم زندگي ماشيني باعث شده اعصاب واسه كسي نمونه .

در تاریکی

zendegi-va-man — Fri, 11 Sep 2009 18:27:18 GMT

می بخشید که درهم و برهم می نویسم ؛

چون هواي اينجا كمي تاريك است .

متاسفانه امروز عصر ،

زيادي به قفس شير نزديك شدم ؛

براي همين ، حالا از توي شكم شير برايتان مي نويسم !

و براي همين ، هوا بفهمي ، نفهمي تاريك است !

متشکرم - اثر آنتوان چخوف ، نویسنده ی روسی

zendegi-va-man — Mon, 07 Sep 2009 19:38:18 GMT

همین چند روز پیش، "یولیا واسیلی ‌‌‌‌اِونا" پرستار بچه‌‌‌هایم را به اتاقم دعوت كردم تا با او تسویه حساب كنم.

به او گفتم: بنشینید"یولیا واسیلی ‌‌‌‌‌اِونا"! می‌‌‌‌دانم كه دست و بالتان خالی است امّا رو دربایستی دارید و آن را به زبان نمی‌‌‌آورید. ببینید، ما توافق كردیم كه ماهی سی‌‌‌روبل به شما بدهم این طور نیست؟
- چهل روبل.
نه من یادداشت كرده‌‌‌‌ام، من همیشه به پرستار بچه‌‌هایم سی روبل می‌‌‌دهم. حالا به من توجه كنید.
شما دو ماه برای من كار كردید.
- دو ماه و پنج روز
دقیقاً دو ماه، من یادداشت كرده‌‌‌ام. كه می‌‌شود شصت روبل. البته باید نُه تا یكشنبه از آن كسر كرد. همان طور كه می‌‌‌‌‌دانید یكشنبه‌‌‌ها مواظب "كولیا" نبودید و برای قدم زدن بیرون می‌‌رفتید.

سه تعطیلی ... "یولیا واسیلی ‌‌‌‌اونا" از خجالت سرخ شده بود و داشت با چین‌‌های لباسش بازی می‌‌‌كرد ولی صدایش در نمی‌‌‌آمد.

سه تعطیلی، پس ما دوازده روبل را می‌‌‌گذاریم كنار. "كولیا" چهار روز مریض بود آن روزها از او مراقبت نكردید و فقط مواظب "وانیا" بودید فقط "وانیا" و دیگر این كه سه روز هم شما دندان درد داشتید و همسرم به شما اجازه داد بعد از شام دور از بچه‌‌‌ها باشید.
دوازده و هفت می‌‌شود نوزده. تفریق كنید. آن مرخصی‌‌‌ها ؛ آهان، چهل و یك‌ ‌روبل، درسته؟

چشم چپ "یولیا واسیلی ‌‌‌‌اِونا" قرمز و پر از اشك شده بود. چانه‌‌‌اش می‌‌لرزید. شروع كرد به سرفه كردن‌‌‌‌های عصبی. دماغش را پاك كرد و چیزی نگفت.

و بعد، نزدیك سال نو شما یك فنجان و نعلبكی شكستید. دو روبل كسر كنید.
فنجان قدیمی‌‌‌تر از این حرف‌‌‌ها بود، ارثیه بود، امّا كاری به این موضوع نداریم. قرار است به همه حساب‌‌‌‌ها رسیدگی كنیم.

موارد دیگر: بخاطر بی‌‌‌‌مبالاتی شما "كولیا " از یك درخت بالا رفت و كتش را پاره كرد. 10 تا كسر كنید. همچنین بی‌‌‌‌توجهیتان باعث شد كه كلفت خانه با كفش‌‌‌های "وانیا " فرار كند شما می‌‌بایست چشم‌‌هایتان را خوب باز می‌‌‌‌كردید. برای این كار مواجب خوبی می‌‌‌گیرید.
پس پنج تا دیگر كم می‌‌كنیم.
در دهم ژانویه 10 روبل از من گرفتید ...

"یولیا واسیلی ‌‌‌‌‌‌اِونا" نجواكنان گفت: من نگرفتم.
امّا من یادداشت كرده‌‌‌ام.
- خیلی خوب شما، شاید …
از چهل ویك بیست وهفت تا برداریم، چهارده تا باقی می‌‌‌ماند.

چشم‌‌‌هایش پر از اشك شده بود و بینی ظریف و زیبایش از عرق می‌‌‌درخشید. طفلك بیچاره !
- من فقط مقدار كمی گرفتم.
در حالی كه صدایش می‌‌‌لرزید ادامه داد: من تنها سه روبل از همسرتان پول گرفتم ... ! نه بیشتر .

دیدی حالا چطور شد؟ من اصلاً آن را از قلم انداخته بودم. سه تا از چهارده تا به كنار، می‌‌‌كنه به عبارتی یازده تا، این هم پول شما سه‌‌‌تا، سه‌‌‌تا، سه‌‌‌تا . . . یكی و یكی.

یازده روبل به او دادم با انگشتان لرزان آنرا گرفت و توی جیبش ریخت.
به آهستگی گفت: متشكّرم!
جا خوردم، در حالی كه سخت عصبانی شده بودم شروع كردم به قدم زدن در طول و عرض اتاق.
پرسیدم: چرا گفتی متشكرم؟
به خاطر پول.
یعنی تو متوجه نشدی دارم سرت كلاه می‌‌گذارم؟ دارم پولت را می‌‌‌خورم؟ تنها چیزی می‌‌‌توانی بگویی این است كه متشكّرم؟
- در جاهای دیگر همین مقدار هم ندادند.

آن‌‌ها به شما چیزی ندادند! خیلی خوب، تعجب هم ندارد. من داشتم به شما حقه می‌‌زدم، یك حقه‌‌‌ی كثیف حالا من به شما هشتاد روبل می‌‌‌‌دهم. همشان این جا توی پاكت برای شما مرتب چیده شده.
ممكن است كسی این قدر نادان باشد؟ چرا اعتراض نكردید؟ چرا صدایتان در نیامد؟
ممكن است كسی توی دنیا این قدر ضعیف باشد؟

لبخند تلخی به من زد كه یعنی بله، ممكن است.
بخاطر بازی بی‌‌رحمانه‌‌‌ای كه با او كردم عذر خواستم و هشتاد روبلی را كه برایش خیلی غیرمنتظره بود به او پرداختم.
برای بار دوّم چند مرتبه مثل همیشه با ترس، گفت: متشكرم!

پس از رفتنش مبهوت ماندم و با خود فكر كردم در چنین دنیایی چقدر راحت می‌‌شود زورگــــو بود.

بعضی اوقات برای آدم فقط یه لبخند تلخ می مونه . نه به خاطر خوندن این داستان . به خاطر دیدن مظاهر عینی اش .

بعضی اوقات ٬ فقط می شه یه لبخند تلخ زد ...

تام هیکل

zendegi-va-man — Sat, 05 Sep 2009 07:57:18 GMT

مايكل، راننده اتوبوس شهري، مثل هميشه اول صبح اتوبوسش را روشن كرد و در مسير هميشگي شروع به كار كرد. در چند ايستگاه اول همه چيز مثل معمول بود و تعدادي مسافر پياده مي شدند و چند نفر هم سوار مي شدند. در ايستگاه بعدي، يك مرد با هيكل بزرگ، قيافه اي خشن و رفتاري عجيب سوار شد.

او در حالي كه به مايكل زل زده بود گفت: «تام هيكل پولي نمي ده!» و رفت و نشست.

مايكل كه تقريباً ريز جثه بود و اساساً آدم ملايمي بود چيزي نگفت اما راضي هم نبود. روز بعد هم دوباره همين اتفاق افتاد و مرد هيكلي سوار شد و با گفتن همان جمله، رفت و روي صندلي نشست و روز بعد و روز بعد...

اين اتفاق كه به كابوسي براي مايكل تبديل شده بود خيلي او را آزار مي داد. بعد از مدتي مايكل ديگر نمي تواست اين موضوع را تحمل كند و بايد با او برخورد مي كرد. اما چطوري از پس آن هيكل بر مي آمد؟ بنابراين در چند كلاس بدنسازي، كاراته و جودو و ... ثبت نام كرد. در پايان تابستان، مايكل به اندازه كافي آماده شده بود و اعتماد به نفس لازم را هم پيدا كرده بود.

بنابراين روز بعدي كه مرد هيكلي سوار اتوبوس شد و گفت: «تام هيكل پولي نمي ده!» مايكل ايستاد، به او زل زد و فرياد زد: «براي چي؟»

مرد هيكلي با چهره اي متعجب و ترسان گفت: «تام هيكل كارت استفاده رايگان داره.»

دوست من ! قبل از اينكه هر كاري بكني ، اول مطمئن شو كه اصلا مسئله اي وجود داره يا نه ؟

پ.ن ی بعداْ اضافه شده : خوشحالم دوست جانمان بعد از بدن سازی و آموزش انواع و اقسام ورزشهای رزمی ٬ تصمیم نگرفت هم زمان با پرسیدن سوال ٬ مشتی هم حواله ی مان کند و به یک پرسش ساده و ملاطفت آمیز (!!!!) اکتفا فرمود .

و سرانجام : پ.ن ی تکمیلی : بسی خرسندیم که هنوز زنده ایم .

کارمند تازه وارد

zendegi-va-man — Thu, 27 Aug 2009 14:47:18 GMT

مردي به استخدام يك شركت بزرگ چندمليتي درآمد. در اولين روز كار خود، با كافه تريا تماس گرفت و فرياد زد: «يك فنجان قهوه براي من بياوريد.»

صدايي از آن طرف پاسخ داد: «شماره داخلي را اشتباه گرفته اي. مي داني تو با كي داري حرف مي زني؟»

كارمند تازه وارد گفت: «نه»

صداي آن طرف گفت: «من مدير اجرايي شركت هستم، احمق.»

مرد تازه وارد با لحني حق به جانب گفت: «و تو ميداني با كي حرف ميزني، بيچاره.»

مدير اجرايي گفت: «نه»

كارمند تازه وارد گفت: «خوبه» و سريع گوشي را گذاشت.

دوست خوب من ! حواست باشه ٬ توی همچین موقعیت هایی یه وقت جوگیر نشی ٬ خودت رو معرفی کنی . بزار نفهمه طرف ٬ که با چه آدم مهمی داره حرف می زنه .

وقتي آدم از سر بيكاري بشينه به اين فكر كنه كه طبيعت بهش مديونه چون دست به هيچ عمل محير العقولي نمي زنه كه لحظات متفاوتي رو براش رقم بزنه ، خوبه كه يه چند روزي مريض شه تا بفهمه : بهش لطف شده بوده تا حالا . چون مي تونسته زیر تنها شهاب سنگی که از آسمون می افتاده ٬ له بشه ... اما نشده .

و چه حس خوبيه . حس نفس كشيدن بدون درد كشيدن .

پ . ن : گمونم وظیفه ی بندگی ام رو براي ٬ نهایت لذت رو بردن ٬ از وضع موجود ٬ در مقابل آنچه که اصطلاحاْ بهش می گن شرایط بدتر ٬ به نحو احسن انجام داده باشم .

مثل کسی که تازه از کما برگشته باشه ٬ همه چیز برام تازگی داشت ٬ و از همه بدتر کارایی که جلوم بود و انجامشون بهم چشمک می زده .

موقع گردگیری ٬ اولین چیزی که نظرم رو جلب کرد کتابی بود که باید می دادمش کتابخونه . آخرین مهلتش امروز بود . پنجم شهریور ماه . و من اونقدر کار داشتم که نمی تونستم برای برگردوندن کتاب به کتابخونه ٬ از خونه برم بیرون . برای همین آسونترین راه رو انتخاب کردم ٬ تمدید کتاب برای ۱۰ روز دیگه . و فقط می خواستم تا شنبه مهلت داشته باشم که بعدا بتونم کتاب رو برگردونم .

به کتابخونه که زنگ زدم ٬ آقایی گوشی رو برداشت . بعد از شنیدن توضیح من برای تمدید کتاب ٬ از من چند دقیقه ای مهلت خواست تا تاریخ دقیق رو از کامپیوترش چک کنه .

بعد از دو ٬ سه دقیقه ٬ صدای اون ور خط گفت : خانم ! شما نمی تونین کتاب رو تمدید کنین و همین الان باید کتاب رو برگردونین .

لحنش خیلی غیر دوستانه بود . با این همه سعی کردم خونسردی ام رو حفظ کنم و پرسیدم : چرا ؟

و صدای اون ور خط در حالی که انگار یه موضوعی برای به مواخذه کشوندن طرف مقابل داشت ٬ با لحنی طلبکارانه ادامه داد : شما اعتبار عضویتتون دیروز تموم شده و می بایست کتاب رو تحویل بدین .

من که فکر نمی کردم اون لحن بازخواست کننده ٬ پشتش به همچین دلیل بی خودی گرم باشه ٬ خیلی عادی گفتم : خوب این که عیبی نداره . من الان نمی تونم برای برگردوندن کتاب بیام اونجا . هر کتاب رو هم که می شه یه دوره دیگه هم تمدید کرد ٬ خوب شما تمدیدش کنین ٬ من موقعی که می خوام کتاب رو تحویل بدم ٬ عضویتم رو تمدید می کنم .

اما آدم اون ور خطی که انگار انتظار داشت من حکمش رو حکم دادگاه تشخیص بدم و حرفی نزنم ٬ با قاطعیت گفت : نمی شه خانم . شما اصلا دفعه ی قبل هم حق نداشتین کتابی بگیرین .

من که تازه حالم یه کم خوب شده بود و انتظار همچین برخوردی رو از کسی نداشتم گفتم : کی این حق رو از من سلب کرده ؟

و این شد که اون ور خطی هم قاطی کرد و گفت : اعتبار کارت شما تموم شده . شما با علم به این موضوع چطور خواستین کتاب رو تمدید کنین ؟ مگه کارت تون رو ندیدین ؟

من که دیگه واقعا قاطی کرده بودم گفتم : شما فکر می کنین من تمام دغدغه ی زندگی ام نگاه کردن به این کارته که ببینم کی اعتبارش تموم می شه ؟ شما یا همکارتون که این کتاب رو دادین ٬ کار تون همینه و دقت نکردین . انتظار دارین من حواسم به تاریخ اعتبار باشه ؟؟؟؟

و صدای اون ور خطی با عصبانیت گفت : همکار من حواسش نبوده . شما هم گفتی ٬ لابد این هم حواسش نیست ٬ منم از این فرصت استفاده کنم و کتاب رو تلفنی تمدیدش کنم .

گفتن این حرف همانا و از کوره در رفتن من همانا : چی ؟ شما چی گفتی ؟ من خواستم از نبودن حواس شما و همکارتون استفاده کنم که چی کار کنم ؟ حالا خیال کردین قراره با تمدید این کتاب ٬ حاکمیت دنیا رو بگیرم دستم ؟

و هنوز می خواستم به خاطر این حرف نامربوطش وادار به عذر خواهی اش کنم که با پافشاری و تکرار همون حرف و پشت بندش گفتن : خداحافظ ٬ گوشی رو قطع کرد .

و من موندم و گوشی توی دستم و حسی مثل خالی شدن یه پارچ آب خنک روی سرم .

جریمه شدن بابت کتاب اصلا مهم نبود اما هر چی فکر می کردم نمی تونستم بفهمم چرا این اتفاق افتاد . نمی تونستم موقع انجام کارای خونه تمرکزم رو حفظ کنم . یه جزوه رو هم می بایست امروز خلاصه می کردم اما تمام فکرم پیش حرفای کتابدار بود .

توی ذهن خودم دنبال یه دلیل برای این اتفاق می گشتم .

ور منطقی ام آروم گفت : بی خیال سارا ! احتمالا این یه آدم وظیفه شناسه که انجام کار درست براش خیلی مهمه . آره سخت گرفته اما قبول کن که کارش همینه . مگه خودت از کسایی که همیشه کارشون رو جدی می گیرن خوشت نمیاد ؟

اما ور ایراد گیرم غرغر کنان گفت : دلیل نمی شه . این چه طرز حرف زدن بود . همیشه همین طوره . ما اصلا طرز برخورد با ارباب رجوع رو نمی دونیم . مگه تو چی گفتی ؟ اصلا تقصیر خودته . کی بهت گفت کتاب بخونی . اصلا از این کتاب چی عایدت شد ؟ این کتاب رو می بری همین الان پسش می دی . حقش رو هم می زاری کف دستش . و دیگه هم کارتت رو تمدید نمی کنی .

اما از اونجایی که این ور غرغروی ما ( بچه ام ) عقده ای شده از بس کسی بهش محل نمی زاره ٬ اون ور صلح طلب فاتحانه گفت : اینم یه موقعیت متفاوته دیگه . درسته که کسی تا به حال باهات این طوری حرف نزده بود اما خودت رو در شرایط بسنج ببین اگه توی همچین موقعیتایی باشی چی کار می کنی ؟

تا ظهر با خودم کلنجار رفتم . اما نتونستم بزارمش برای شنبه . برای همین راه افتادم سمت کتابخونه . توی راه به خودم می گفتم که حتما باید بهش بگم این طرز برخوردش درست نبوده اما بدیش این بود که نمی دونستم اون ور خط ٬ کی باهام حرف زده . از طرفی از بحث بی خود که منجر به دلخوری از دیگران و دلخور کردنشون بشه همیشه بدم می اومد . ولی یه چیز رو مطمئن بودم : دیگه عضویتم رو تمدید نمی کردم .

از در کتابخونه که رفتم تو ٬ همون جوون کتابدار که دو سه هفته پیش دیده بودمش و در مورد شکار و خوشبختی آقایون در گذشته حرف زده بود ٬ نشسته بود پشت پیشخون . و من نمی دونستم اونی که باهام حرف زده کی بوده . چون اینا دائما عوض می شده .

با دیدنم شروع کرد به گرمی احوالپرسی کردن . نمی دونم چی شد که پرسیدم : صبح هم شما اینجا بودین ؟

پرسش من همانا و با کف دستش زدن به پیشونی اش همان که : شما پای تلفن بودین ؟؟؟؟

من که توپم رو پر کرده بودم که کلی بابت اون حرفی که زده بود( مبنی بر اینکه من خواستم از نبود حواس کتابدار سوء استفاده کنم ) بازخواستش کنم ٬ مقدمه وار گفتم : تصورش رو هم نمی کردم که شما پای تلفن همچین حرفایی رو زده باشین .

و اون که دست و پاش رو گم کرده بود با شرمندگی و کلی بیان طنز و خنده دار ( که زمین تا آسمون با برخوردش پشت تلفن فرق داشت ) شروع کرد به عذر خواهی که : من واقعا نمی دونستم شما پشت خط هستین .

با تعجب پرسیدم : مگه فرقی می کنه کی پای تلفن باشه ؟ این حرفی که شما زدین اصلا حرف قشنگی نبود .

کتاب رو که گرفت ٬ رفت روی همون سیستم همیشگی پر حرفی : خوب آخه تقصیر این سیستم ماست . تصاویر رو نشون نمی ده که ...

- یعنی نوع برخورد شما ارتباط مستقیم داره با تصاویر دریافتی از ماهواره ؟

اوه نه خدای من .من حال مساعدی برای ساعتها ایستادن نداشتم و این شروعی بود برای ایشون تا بپردازند به تجزیه و تحلیل روابط شغلی ٬ جریانهای مدیریتی ٬ سیستم آموزش و پرورش ( که یه زمانی نیروی پاره وقتش بوده ) سیستم دو دو چهار فوتبال !!! که خود مبارکشون از مربی های یکی از تیمهای کرجیه و نظم و انضباط اداری و ....

البته اون وسط ها یه نصیحتی هم فرمودند که : حیف نیست می خواین کارتتون رو تمدیدش نکنین ؟ شما یه معلم هستین . به کتاب احتیاج دارین ...

و تا من بخوام به جواب سوالش فکر کنم : برگه ی عضویت مجدد رو پر فرموده بودند ...

سرم به شدت پر شده بود از حرفایی که در مورد تاریخچه ی خلقت انسان گرفته تا برتری های رشته ی تحصیلی شون ( که قبلا می دونستم هم رشته ایم ) و اینکه همه ی شغلها ایرادات خاص خودشون رو دارند و از بلااهایی که سر مدیر مدرسه شون به خاطر ندادن نمره و مردود کردن دانش آموزا توی درس تربیت بدنی آورده بود و حتی خاطرات مربوط به تولد وجود گرانقدرشون توی بیمارستان و ...اونم با بیانی که آخر طنز بود .

و وقتی هم می خواستم کتابخونه رو ترک کنم ٬محض عذر خواهی فرمودند : ولی قبول کنین شما هم خیلی پای تلفن عصبانی بودید ها ....

و من که مونده بودم چه نتیجه ای بگیرم پرسیدم : یعنی الان من باید از شما عذر خواهی کنم ؟

با خنده گفت : خوشم میاد که با پنبه سر می برید ها . از وقتی اومدین یه ریز دارین منو مواخذه می کنین .

با تعجب گفتم : ولی من گمون می کردم دارم نقش یه مستمع خوب رو بازی می کنم .

و در حالی که داشت می خندید گفت : کتاب نمی خواین بگیرین ؟

و من که پای تلفن از خودشون شنیده بودم که بعد از عضویت ٬ تا یه هفته حق گرفتن کتاب رو ندارم با تعجب گفتم : مگه می تونم بگیرم ؟

- چرا که نه ؟! اینو هم براتون تمدیدش کنم ؟

من که قصد گرفتن کتاب نداشتم به قصد دیگه ای گفتم : فقط دو تا دیگه ؟

آخه این قانون کتابخونه بود . و ایشون که به قصد بدرقه بلند شده بودند ٬ فرمودند : البته عادی اش همینه . ولی اگه نیاز داشته باشین سه تا هم می تونین .

داشتم از در کتابخونه می اومدم بیرون در حالی که مصمم شده بودم پاهای اون ور منطق گرا و منصف رو قلم نموده و زبون درازش رو از حلقومش بکشم بیرون : که ... آدم منضبط و قانومندیه ؟؟؟؟ که ... داره طبق قانون عمل می کنه و نباید زیاد سخت بگیرم ؟ که ... قانون کتابخونه می گه من حق گرفتن کتاب رو ندارم ؟ که ... من می بایست چشام رو باز می کردم و اعتبار کارت رو می دیدم ؟

پ ن : قانون چیزیه که می شه با اون کسی رو که انجامش نمی ده مواخذه کرد . و البته این قانون مثل همه ی موجودات زی صلاح ٬ سیبیل داره و می شه یه چیزایی رو از زیرش رد کرد .